สืบเนื่องจากเอนทรีที่แล้ว
 
เนื่องจากพ้นวันที่ 15 มี.ค. มาแล้ว จึงได้ทำการเริ่มมินิอีเว้นท์ณ บัดนี้
สามารถอ่านรายละเอียด-กฎกติกามินิอีเว้นท์ได้ ที่นี่
 
 
 

01 STORY: เด็กชายปริศนา

“ นี่ไงเจ้าหนู.. เกาะเซนทรัล ”

ชายร่างใหญ่โตบนเรือโดยสารชี้ชวนให้เห็นเกาะเซนทรัล เกาะที่เปรียบเสมือนเมืองหลวงและศูนย์บัญชาการของอ่าวโจรสลัด

“ เกาะนี้แม้จะไม่ได้ใหญ่โตที่สุดแต่ก็ถือว่าเป็นเกาะหนึ่งที่เจริญถึงขีดสุดเลยทีเดียว ทั้งท่าเทียบเรือขนาดใหญ่ทั้งสี่แห่งรอบเกาะเพื่อการเดินทางที่สะดวกสบาย อู่ต่อและซ่อมเรือที่ใหญ่และทันสมัย ตลาดแลกเปลี่ยนสินค้า อาวุธ ยุทโธปกรณ์ อุปกรณ์เดินเรือ แผนที่และสินค้าอื่นหลากหลายเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ สภาพอากาศที่สดใสตลอดทั้งปี มีพายุและฝนฟ้าคะนองบ้างประปราย.... ”

 และโฆษณา..ราวกับตัวเองเป็นโฆษกหรือเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์หรืออะไรทำนองนั้นของเกาะเลยทีเดียว...

“ งั้นเหรอ ” เสียงคล้ายกำลังจะแตกหนุ่มกล่าว ก่อนจะก้าวออกมาจากห้องเคบินช้าๆ....

ร่างเล็กๆอยู่ในชุดเดินทางแปลกตานั้นสูงกว่าบั้นเอวของชายผู้ร่วมทางนิดเดียวเท่านั้น แต่จะว่าเด็กชายตัวเล็กก็ไม่ถูกเท่าไหร่ เพราะชายผุ้ร่วมเดินทางของเขาต่างหากที่สูงเกินมาตรฐานไปมากโข..

นัยน์ตาสีฟางข้าวเงยขึ้นมองผู้ร่วมเดินทางที่ฉีกยิ้มให้อารมณ์ดีอย่างหงุดหงิดเล็กๆในอารมณ์ที่คล้ายกำลังพยายามฟลอกนักเดินทางอย่างเขาด้วยการโฆษณาเกินจริง หรืออย่างน้อยเขาก็รู้สึกอย่างนั้นล่ะนะ....

“ หือ? ” แววตาสงสัย กับมุมปากใต้หนวดเครารกรุงรังคว่ำลงนิดๆทำให้เด็กชายเลิกสนใจ เบนสายตาไปมองเกาะเซนทรัลด้วยตาตัวเอง... และเพียงไม่นานมุมปากบางก็กระตุกยิ้มนิดๆ

หึ..สำหรับเมืองท่าติดทะเลไม่มีอารยธรรมเป็นของตัวเอง ที่นี่ก็ไม่เลวเท่าไหร่... สภาพบ้านเมืองสะอาดใช้ได้ ประชาชนชาวเมืองดูมีความเป็นอยู่ที่ดี ไม่ยากไร้ขัดสน

เด็กชายกระชับกระเป๋าย่ามสำหรับเดินทางของตนเล็กน้อย เขาหันไปที่ชายร่วมเดินทางตน ปรายตามองนิดๆ ก่อนจะล้วงหยิบถุงเงินตัวเองออกมา คว้าเหรียญทองออกมากำนึงแล้วชั่งน้ำหนักเหรียญทองในมือกับเหรียญทองในถุงที่เหลืออยู่ แล้วก็ตัดสินใจโยนถุงเงินนั้นให้กับผู้ร่วมเดินทางชั่วคราว

“ โอ๊ะ.. ” ชายร่างสูงใหญ่ผู้ร่วมเดินทางเกือบจะรับไว้ไม่ทัน เขาขมวดคิ้วสงสัยเหมือนจะถามว่านี่มันคืออะไรกัน?

“ ถือซะว่ามันเป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้า ” ว่าจบเด็กชายก็สะบัดผ้าคลุมหันหลังให้ เดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง

 

1.5 STORY: พบ(เลขา)ราชา

เช้าอันสดใส... เลขาราชาโจรสลัดยังคนใช้ชีวิตอย่างปกติสุขเฉกเช่นทุกวัน... ร่างสูงใหญ่ลุกจากที่นอน..บิดกายสองสามทีให้กระดูกลั่นดังกร็อบก่อนจะเดินลงจากเตียงเพื่อทำกิจยามเช้า..

“ อรุณสวัสดิ์ทูดี้ ”

มุมปากยกยิ้มนิดๆ ไม่ลืมกล่าวทักทายปลาหมึกในโถแก้วคริสตัลสัตว์เลี้ยงของตัวเอง ถึงหน้าตาจะไม่ได้แสดงอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ยังหวงทูดี้ไม่หายเพราะมีใครสักคน(คือบุคคลคุ้นเคย)พูดว่าจะขอทูดี้แต่งงาน..... ถึงจะยังไม่รู้ก็เถอะว่าทูดี้เป็นเพศหญิงหรือเพศชายแต่เขาก็ไม่มีทางยกสัตว์เลี้ยงแสนรักให้ใครง่ายๆแน่นอน

“ อุ๊ย..อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณจาฮาน ” เด็กสาวมีกระใส่แว่นในชุดเมดรีบเงยหน้าขึ้นมาทักทายจาฮานด้วยน้ำเสียงร่าเริงสดใส เธอมีชื่อว่า เมริด้า เป็นเมดประจำปราสาท

“ อืม..อรุณสวัสดิ์เมริด้า ” ใบหน้าเรียบเฉยเอ่ยตอบสั้นๆ เดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้าของตัวเอง

“ อ๊ะ.. วันนี้มีคนมาขอพบคุณราชาด้วยนะค่ะ แต่ว่าคุณราชาไม่อยู่...  ” ปากเล็กจิ้มลิ้มเบะนิดๆ อย่างเสียดายที่ราชาโจรสลัดไม่อยู่ มิฉะนั้นเธอจะได้ขอเบิกค่าจ้างเดือนนี้ล่วงหน้าได้เพราะเผลอเอาเงินไปลงทุนเล่นแชร์(?) จนตอนนี้ชักหน้าไม่ถึงหลังแล้ว “ ดิฉันก็เลยให้เขารอที่ห้องรับแขก กำลังจะยกน้ำชากับขนมไปเสิร์ฟก่อน แล้วเดี๋ยวจะขึ้นไปปลุกคุณจาฮานนี่ล่ะค่ะ ”

จาฮานพยักหน้าน้อยๆ เป็นการรับรู้ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินไป..

“ อ่ะ..คุณจาฮานคะ จะไปไหนเหรอคะ? ” เธอจะบอกว่าห้องรับแขกนั้นอยู่คนละทางกับที่อีกฝ่ายกำลังจะเดินไปเลย

“ ทำอาหารเช้ากิน... ” ใบหน้าเรียบนิ่งที่ตอบกลับมาทำเอาเธอเหวอไปนิดนึง ก่อนจะนึกได้ว่าควรจะทำใจให้ชินได้แล้ว

“ เฮ้อ... ” เมดสาวถอนหายใจเฮือกออกมา ก่อนจะเดินยกน้ำชากับอาหารว่างไปเสิร์ฟ

“ ขนมกับน้ำชาค่ะ ” เมริด้าโปรยยิ้มหวาน ค้อมหัวค่อยๆ เสิร์ฟน้ำชากับขนมให้แขกซึ่งเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กในชุดแปลกตาเท่านั้น แต่ท่าทางถือดีกับแววตาหยิ่งบ้าทำให้เธอรูดซิปปากไม่เผลอทักทายเด็กชายด้วยประโยคทำนองว่า ‘ สวัสดีจ้าหนูน้อย มาหาใครเหรอ ’เพราะการมาทำงานที่บ้านราชาโจรสลัดทำให้เธอได้ข้อคิดหลายอย่าง แต่อย่างหนึ่งที่เธอจำขึ้นใจคืออย่าตัดสินคนจากภายนอกเด็ดขาด! 

“ เลขาราชาโจรสลัดกำลังมา กรุณารอสักครู่นะคะ ” เมดสาวใส่แว่นค้อมหัวจนแว่นหลุดมาอยู่ที่ปลายจมูก เธออาศัยจังหวะนั้นมองสำรวจแขกที่มาเยี่ยมราชาโจรสลัด

คนๆ นี้ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะพ้นวัยเด็กชาย ทั้งส่วนสูงที่น่าจะเกินไหล่เธอมานิดหน่อย..(ประมาณ 150 กว่าเซนติเมตร) กับน้ำเสียงเหมือนยังไม่แตกหนุ่มดี อีกทั้งยังใบหน้าละอ่อนนั้นอีก... ทว่ามีสิ่งนึงที่ทำให้เธอเกรงกลัวไม่กล้าแสดงกริยาเสียมรรยาทกับเด็กชายออกไปคือดวงตาคมกริบดุดันไม่สมกับวัยสีชานั่นเอง..

“ มองอะไร ” เสียงเฉียบทำให้เมดสาวสะดุ้งเฮือก ออกอาการลนลานก่อนจะส่งยิ้มแหยให้กับเด็กชาย “ ไร้มารยาท ” ประโยคต่อมานี่แทบจะให้ให้เธอตัวหดเล็กลีบลงไปอีก กลัวก็กลัวนะ..แต่มันก็เจ็บใจเหมือนกันง่ะที่ทำอะไรเด็กนี่ไม่ได้น่ะ! พรากกก

“ เจ้านายของเธออยู่ไหน? ทำไมยังไม่มาอีก ”

“ กำลังมาแล้วค่ะ ” เมริด้าพยายามฝืนยิ้ม  

“ ช้า! เจ้าบ้านที่ดีเขาให้แขกรอรึไง.. ” เหมือนจะเปรยกับตัวเอง แต่จริงๆแล้วกำลังพูดจากระทบกระทั่งชัดๆ

“ น้ำชากับขนม...กรุณาทานให้อร่อยนะคะ ดิฉันจะไปเรียนเลขาฯให้อีกรอบหนึ่งค่ะ ” ว่าจบก็ค้อมตัวให้แขกนิดๆ แล้วเดินกลับมาที่ครัวถอนหายใจโล่งอกได้นิดเดียวที่หลุดพ้นจากแววตาถือดีนั่นมาแล้วก็ต้องแทบปรี๊ดแตกอีกรอบเพราะเลขาราชาที่ควรจะต้องไปรับแขกเพิ่งจะทำฟูลคอร์สอาหารเช้าตัวเองเสร็จและยังไม่ได้ลงมือทานอะไรเลยสักอย่าง

เมริด้าจะเป็นลม!

“ คุณจาฮานคะ แขกกำลังรออยู่นะคะ ”

“ แล้ว..? ” ยกมีดกับส้อมขึ้นเตรียมตัวกินอาหารเช้า

“ แล้วคุณจาฮานไม่รีบไปพบเขาเหรอคะ! ”

“ แขกของไพเรท ทำไมจะต้องออกไปพบด้วยล่ะ ”

ฟังคำตอบแล้วเมริด้าแทบอยากจะทุ่มโหลคริสตัลบรรจุทูดี้ใส่หัวจาฮาน แต่ไม่ล่ะ! เธอยังไม่อยากตาย!! ใครๆ ก็รู้ว่าจาฮานหวงทูดี้ยิ่งกว่าชีวิตคนด้วยกันเองเสียอีก พูดแล้วก็เศร้า!

“ ก็เพราะคุณราชาไม่อยู่น่ะสิคะ ” เมดสาวพยายามใจเย็น ตรรกะของจาฮานยากแท้ที่จะหยั่งถึง ยามมีเรื่องร้ายแรงเสี่ยงอันตราย ต้องใช้แรงงกาย ถึงชีวิตจาฮานเปรียบเหมือนซูเปอร์ฮีโร่... แต่หากพูดถึงเรื่องการใช่ชีวิตแล้ว....เลขาราชาไม่ต่างไปจากเด็กสามขวบเลย.. เอ่อ..เด็กสามขวบที่ดื่มจัดแล้วก็สูบจัดน่ะ........

“ คุณราชาไม่อยู่.. คุณจาฮานซึ่งรั้งตำแหน่งเลขาสูงรองลงมาก็ต้องไปพบแขกค่ะ ” กัดฟันอธิบายอย่างใจเย็น

“ ..... ” จาฮานเงียบไปนิดนึง..ก่อนจะพยักหน้าออกมาช้าๆ.... “ แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก... ” ร่างสูงใหญ่รวบมีดกับส้อมแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้านิ่งเรียบเฉยดูเอาการเอางานขึ้นมาทันที (อย่างน้อยก็ในความรู้สึกของเมริด้า)

“ เขาเป็นใคร? ”

“ เขาบอกว่าชื่อ ‘ บาซัค ’ ค่ะ ” 

 

สรุป

-          นักเดินทางปริศนาบาซักเดินทางมายังอ่าวโจรสลัด เขาเรียกร้องเอาสมบัติกัปตันตัวเองในอ่าวโจรสลัดคืน

-          จาฮานไม่สามารถให้สมบัติคืนไปได้เนื่องจากสมบัติอยู่ในอ่าวโจรสลัด เพราะฉะนั้นสมบัตินั้นต้องเป็นของที่นี่

-          บาซัคมีแผนที่ ขณะที่จาฮานเป็นเจ้าของที่ดินที่ซ่อนสมบัติ ทั้งคู่จึงตกลงประชุมและลงนามทำพันธสัญญากัน

 

-          ผู้ที่เข้าร่วมประชุมด้วยคือ

          กัปตันฮิลเลเรียส @darkgrimreaper

          กัปตันอาร์วิน @grianteb

 

- เทิร์นแรกเป็นของกัปตันทั้งสองคน 

- หัวข้อคือ คอมิกประกาศหาลูกเรือ

 

Coming up next

02 Story: พันธสัญญาแบ่งสมบัติ

 
- เริ่มเล่นละจ้า เฮฮ
- รายระเอียด กฎ-กติกาการเล่นอ่าน ที่นี่
 
หมายเหตุ
 
- คิวแรกเป็นของกัปตันอาร์วินและกัปตันฮิลเลเรียส
 
- เทิร์นของกัปตันทั้งคู่คือคอมิกประกาศหาลูกเรือ
 
- สตอรี่ของกัปตันทั้งสองคนจะทำให้คิวที่สองตามมา
 
- จะมีทั้งสตอรี่หลัก(ของทางคอมมู) และสตอรี่ย่อย(ของผู้เล่นแต่ละคน)
โดยสตอรี่หลักบางส่วนจะแปรตามสตอรี่ย่อยค่ะ
ขณะที่สตอรี่ย่อยบางส่วน ก็ต้องแปรตามสตอรี่หลักเพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไปได้เช่นกัน
 
- แบบนี้..พอเข้าใจกันมั้ยคะ ;w; 
 

Comment

Comment:

Tweet

รอชมคิวเหมือนกันค่ะ แหะๆ

#5 By panicle on 2013-03-17 20:39

อาเระ? อ่านจบแล้ว ล่ะต้องทำยังไงต่อล่ะครับเนี่ย (' ' ?)

#4 By Bomberman on 2013-03-17 08:47

ง่า จริง แล้วคิวเปนยังไงเหรอคับ

#3 By @sspack on 2013-03-17 08:34

บัดเดี๋ยวก่อนเน่อครับ ใครเล่นมั่งง่ะแล้วผมคิวไหน คือไม่ได้แตะคอมพ์มา2วัน=_='''
รอตอนต่อ หุหุ....

#2 By กรูมันเทพ on 2013-03-17 07:24

อ๋า มาแล้วๆ
ใครต้องวาดก่อนหว่าครับ/หัวเราะ

#1 By Dark Grimreaper on 2013-03-17 02:10